ЛЕГЕНДАТА ЗА ДОЈРАНСКОТО ЕЗЕРО (2)

За Дојранското езеро , за неговиот ,, Табиет” , не е само легендата туку има и вистина! И денес на местото каде според легендата бил ,, страшниот извор, среде езерото, водата клокоти од длабочините и од време-навреме на површината излегуваат огромни воздушни меури. Тука и длабочината на езерото е најголема, а се чувствува и приток на изворска вода, постудена, попитка и носи мирис на планините! Кога е мирно езерото, а небото чисто многу добро се гледа дното каде се темнеат сенките на огромни подводни карпи. Тоа место народот го вика ,,Бунарот”. Тоа може и придонело да се создаде убавата легенда за него.

На местото на бунарот, длабоките водени пластови имаат чуден небо-син и зеленкаст колорит.  Дење при спокојно време, целата езерска површина како дае не подвижна ,, стаклена” плоча која блеска како огледало! По волшебна е гледката навечер, кога целиот небесен свод опсипан со безбројните трепетливи ѕвезди се огледуваат во мирните води, бреговите црнеат, а планинските врвови ги оставаат своите силуети врз езерската шир. Тогаш и месечината се надига над сртовите на круша планина, а златестите зраци заигруваат по езерото.  Не помала е волшебноста наутро во летните месеци, кога езерото се ,, Буди”  а утринските магли над езерото постепено се креваат и езерото станува чудновато и магично! Ослободено полека од маглите, тоа ја открива сета своја ,,голотија” а сонцето ги позлатува околните планински врвови. Тогаш езерото се претвора во вечен оган! …  иако мало, Дојранското езеро не секогаш е мирно, идилично и волшебно! Над него често се надвиснуваат ветришта од сите насоки. Некои се кротки, а други ,, палави’’! затоа и добиле свои имиња. Тие на езерото му носат дождови или студови, па дури и го замрзнуваат. Како по ,, програма’’ ветровите се менуваат преку годишните времиња но и во текот на еден ден. Некој дури и ги уриваат и рибарските наколни колиби – ,, мангри’’, зиме го кршат мразот а ги поткопуваат и бреговите. Па сепак, тоа како дае нормално! Но има еден многу редок ,,гостин’’ над Дојранското езеро, кој е не предвидлив – страшен! Се јавува летно време, среде силните горештини, во ,, мртво’’ тивок ден, доаѓа не забележано и ,, наивно!” што всушност се случува? Нај првин, за момент, над нискиот хоризонт од запад, се појавуваат мрежести облаци. Искусните рибари знаат што значи нивното појавување и што потоа, бргу следува! Затоа од сите страни се крева вик : ,, Облаак!’’  настанува необична брканица рибарите брзаат да ги извлечат кајчињата  на брегот, кој се внатре во езерото, со сите сили веслаат да дојдат до брегот. За миг потоа, ненадејна ветрушка извива високо столбови прашина на целата околина.

Набргу темни облаци почнуваат да го покриваат небото. Силен ветер ги зафаќа покривите на куќите, а прозорците трештат, дрвјата се превиткуваат до земја, а среде езерото, чиниш изригнува вулкан! Тој како да го превртува езерското дно! Водите потемнуваат и се издигаат во бесни бранови и јаросно се меткаат во безредие. Целата котлина бучи! Водата е покриена со пена! Одеднаш огромни водени столбови се издигаат во височина како ѓејзери и паѓаат со страшен тресок врз пената. Тогаш и куќите што се до брегот на езерото треперат од огромната водена маса. Сето тоа неспокојство е ,,гарнирано‘’ со безредното кружење на морските ластовици во темно сивиот воздух, чии што писок одекнува како злостно претскажување! Таму, некој задоцнет рибар се бори со бурата. Неговото кајче, час се губи во длабоко зинатите водни јами, час се покажува на грбот од некој разјарен бран, за да полета пак надолу! Избезумети жени и деца трчаат кон брегот и ги бараат своите блиски. Тој што не ја знае ќудта и кашриците на езерото се прашува; како е можно тие кротки води до пред миг, за час да се претворат во вистински пекол?… Одвај, одкако ќе заросат првите капки дожд, бурата почнува да се стишува , небото да се избиструва , а силата на ветерот се губи! Брановите стануваат се по ,,благи’’ додека совршено не се успокојат и стивнат. Дождот не трае долго и сонцето обново блеснува, а сините води на езерото,, радосно’’ се насмевнуваат! Како да не се случило ништо! За крај на ужасната ,, балада’’, на фонот на облаците, над езерото, како триумфална арка блеснува виножито! Полетп, шумите, и околните планини, засветлуваат со нежни тонови и контрасти кои плавно преминуваат во чудно убав пејзаш. Над котлината пак завладува полна тишина. Природата здивнува изморена од сопствената јаросна разгневест! … тоа не напомнува на раскажаната легенда за настанокот на Дојранското езеро. Легендата пред повеќе децении, на композиторот Тајко Прокопиев да го создаде балетот наречен ,, Лабин и Дојрана’’.