Знам колку боли…

Го памтиш ли детството, ги памтиш ли школските клупи? – Ќе ме запрашаат. А, јас мењам тема за да не се навраќам на онаа детска беда каде што оние „помангупските“ настроени ликови те омаложуваат, навредуваат и повредуваат… Онака детски и наивно веруваш дека навистина не чиниш, па ти се ствараат комлекси кои те пратат низ целиот живот понатака. Некоја невидлива парализа која те обесможува да напредуваш, да почнеш да веруваш во себе, да кренеш глава и да продолжиш.
Тие „деца“ пораснале, денес некои од нив успеале некои од нив се доле на дното. А, ти се бориш со аутсајдеризмот од порано кој прераснал во анксиозност. Немарливо те повредиле, уништиле, згазиле и за возврат дури очекуваат и после толку години радосно да ги поздравиш и прегрнеш најсилно. За што? За сите оние тргања на страна, за сите оние навреди кои ги впиваш уште пред да дознаеш зошто воопшто си створен на планетава? За што да ги прегрнам, затоа што биле деца? Да им простам што многупати не сакав ниту во школо да појдам за да не слушам погрдни зборови и таканаречени „заебанции“? За што?

Продолжува на следниот линк

Share Button