ЈА САКАМ МАКЕДОНИЈА – МОЈ ДОМ

Затоа што има едно,единствено прекрасно име – Македонија,бидејќи е посебна и сама по себе прекрасна држава,едноставно затоа што овде во оваа држава сум родена,тука живеам и ќе умрам.

ПОСЛЕДНОТО ЕСЕНСКО ТАНГО (16-17)

16. Главата полна со прашања. Скитајќи по одговори…. Не можам …, а морам… да се пронајдам … себеси!!!… Сеќавањата преовладуваат, иако чуствата се стивнати и изгледаат како со сила згаснат оган… 17. Следниот пат кога ќе се сретнам со моите пријатели ќе предложам секој од нас да влезе во својата внатрешност и да раскаже за бисерите што се нанижале, за овие седум години откако не се гледаме толку често. Лесно е да се каже како изгледа езерото или во овој случај бисерот на дневна светлина и ако не си слеп, посебно ако бисерот е некој друг, а не ти самиот. […]

ПОСЛЕДНОТО ЕСЕНСКО ТАНГО (14-15)

14. Се е исто како лани, само што годината натежнува како што листовите се напластуваат врз покривите од куќите…. Времето минува и повторно доаѓа есента. Седам во салонот. Ме обзема некоја возбуда кога ќе помислам на летото кое поминало. Ги гледам луѓето што ги шетаат своите миленици крај мојот двор. Прозорецот ми беше отворен. Утрото се вовлече низ дупчињата на платнената завеса. Мирисот на последниот ден од летото ми го милуваше се уште заспаното тело. Денес и утре се спојуваат летото и есента. Денот е на допирот, нежното минување од прегратка во бакнеж, миг е на љубовта… Ме обзема некоја […]

ПОСЛЕДНОТО ЕСЕНСКО ТАНГО (11-13)

11. За среќа или пак за изненадување на сите еден ден се договоривме да излеземе во град сите заедно. Таа вечер си поминавме навистина супер. По таа вечер

ПОСЛЕДНОТО ЕСЕНСКО ТАНГО (8-10)

8. Утредента сонот ме штрекна. Погледнав на часовникот, кој покажуваше 8 часот. Мошне бавно, со долги, несигурни чекори и полека кревајќи ги нозете од подот, поминав покрај прозорецот набљудувајќи надвор. Светлината се слеваше низ целата негова големина. И продолжив како и порано… како и секогаш… како и секое поминато и наредно утро… со прашањето: Зошто? Седнав на креветот. Смешкајќи се зборував: – Никаков отров на човек не му може ништо. Само во срцето љубовта ме испече. Зошто? Дали е љубов кога ја љубиш илузијата? Имаше многу работи кои што сакав да не ги кажам, туку со сета тежина и болка […]

ПОСЛЕДНОТО ЕСЕНСКО ТАНГО (6-7)

6. Најубавиот дел од денот е утро. Сонцето како голема портокалова топка соборувајќи го мракот излегува од зад планините и го осветлува денот. Темнината полека но сигурно се откинува од секаде. Секое утро носи нова надеж – велат старите. Утринскиот воздух ми мириса на нешто ново и свежо. Старата поговорка вели: “По утрото се познава денот”. Убавото сончево утро полно со динамика навестува дека денот ќе биде убав. Сите го очекуваат утрото мислејќи дека во наредниот ден ќе им се остварат сите желби. Со утрото се раѓа и денот. Насекаде има капки роса. Натежнати од росата се нишаат цветовите, чиниш […]

ПОСЛЕДНОТО ЕСЕНСКО ТАНГО (5)

5. Се започна како звукот на гитарата. Кога ветрот го брануваше езерото. Во почетокот нашето пријателство беше на “Здраво”, но барав малку повеќе од тоа. Честопати посакував да му кажам “Ми се допаѓаш!” и да му ги откријам своите соништа. Но ми требаше сила што ја намав. На почетокот се среќававме само за време на вечерата. Седевме на иста маса. Бев пресреќна. Илјада зборови ми се вртеа во глава. Но, не најдов ниту еден соодветен за да и опишам на Марија како се чувствувам, а и немаше потреба се гледаше среќата на моето лице со раскошна насмевка. – Се прашувам, […]

ПОСЛЕДНОТО ЕСЕНСКО ТАНГО (4)

4. Веќе сите бевме сместени во своите соби. До нашата соба беше собата на три момчиња: Тони, Зоки и Никола. Нашата врата од собата беше подотворена. Тони влегуваше во неговата соба. Веднаш го препознав, гласно го изговорив неговото име. Уште еднаш ја забележав неговата убавина… Ми се допадна. Ги забележав неговите зелени очи и кафена коса која нежно и нееднакво се спушташе до неговите раменици, на средината одвоена со патец и шишки кои му го покриваа челото се до очите. Неговите зелени очи беа со нијанси кои те тераат да се запрашаш дали гледаш мачор, или површина на езеро. Вегите […]

ПОСЛЕДНОТО ЕСЕНСКО ТАНГО (3)

3. Со Марија секоја година заедно одевме на одмор. Највеќе ни се допаѓаше во Охрид. Toj вечeн град, волшебн рид, со своето исконско пулсирање ги поврзува старите со новите времиња, за навек, бидејќи: – тој, Охрид е “жив град” две илјади и четиристотини години, наследник на светлиот Лихнид, град со вткаени дострели на силната античка цивилизација. За ова место, толку прекрасно и значајно за културната историја на Македонија, имав читано многу, само уште требаше да го доживеам. Особено за мене беше интересен епитетот кој тој го носеше “Балкански Ерусалим”, бидејќи како епски центар во античките времиња, а подоцна и преку […]